Rodzice dla Zdrowia na Facebookumypacjenci.org na Twitterze mypacjenci.org na youtube mypacjenci.org na slideshare

Zwichnięcia - Encyklopedia Zdrowia Dziecka

Zwichnięcia

Powierzchnie stawowe położone są w normalnej sytuacji dokładnie naprzeciwko siebie, będąc do siebie ściśle dopasowane. Przy zwichnięciu dochodzi do przemieszczenia tych powierzchni względem siebie w taki sposób, że nie mają ze sobą żadnego kontaktu lub jest on tylko częściowy.

Do zwichnięć u dzieci dochodzi raczej rzadko i z zewnątrz trudno je zdiagnozować. Zwichnięcie powoduje obrzęk, bolesność i ograniczenie prawidłowych ruchów w stawie. Może to też świadczyć o innym niegroźnym, krótkotrwałym urazie. Jedynie sporadycznie zdarza się, że na zewnątrz widoczne jest częściowe przemieszczenie kości lub skrzywiona pozycja kończyn górnych lub dolnych.

Podejrzewając u dziecka zwichnięcie, należy unieruchomić kontuzjowaną kończynę i najlepiej zawieźć poszkodowanego bezpośrednio do szpitala. Pod żadnym pozorem zwichnięcia nie należy samodzielnie nastawiać, ponieważ oprócz bólu można spowodować uszkodzenie stawu, naczyń i nerwów.

Szczególna postać zwichnięcia u mniejszych dzieci

U mniejszych dzieci, w wieku od roku do 3 lat, dość często dochodzi do nadwichnięcia główki kości promieniowej.

Klasyczne przypadki to szarpnięcie trzymanej przez rodzica dłoni potykającego się dziecka w celu uniknięcia upadku lub ciągnięcie (być może opierającego się) dziecka za rękę przy przechodzeniu przez ulicę. W wyniku gwałtownego ruchu głowa kości promieniowej, położona w pobliżu stawu łokciowego, wysuwa się z więzadła o pierścieniowym kształcie i się zaklinowuje.

Dziecko marudzi i nie może poruszać ręką, przy czym jego przedramię skręcone jest do środka (grzbiet ręki zwrócony jest ku przodowi). Dziecko nie chce przekręcić dłoni do wewnątrz (jak przy piciu wody z ręki), lecz raczej trzyma ją zwróconą do wewnątrz (jak pianista). W takiej sytuacji najlepiej od razu idź do lekarza. Ze względu na typowość urazu do rozpoznania nie jest konieczne zdjęcie rentgenowskie.

Pediatra potrafi paroma ruchami przywrócić prawidłowe położenie główki kości promieniowej. Po paru minutach dziecko nie odczuwa już bólu i może normalnie posługiwać się ręką, co łatwo zauważyć, gdy chwyta otrzymanego w nagrodę cukierka. Podejmowanie dalszych kroków konieczne jest jedynie w atypowym przebiegu urazu, w razie powtarzających się kontuzji lub gdy dziecko nadal odczuwa dolegliwości.

 

Źródło: Encyklopedia Zdrowia Dziecka, wyd. Media Rodzina


 

Raporty